Anh Ấy Rất Điên

Chương 91 : Bí mật của nhà họ Tô

    trước sau   
oyhv Ngọnpsjc Hiêdhdvn đwwivang gàdeebo rốvcdbng đwwivưydrdxhywc bảurlgo vệcwif củzjlza nhàdeeb họnpsjdeebxvfung cágldong nâgntmng đwwivếgghgn chỗgdsagldoc sĩcwif gia đwwivìwkdvnh. Sau khi nhóssirm ngưydrdbwvbi Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn rờbwvbi đwwivi theo sau Tôdeeb Nghịqvej Thanh, sảurlgnh tiệcwifc củzjlza Tôdeeb gia yêdhdvn lặxhywng khágldoc thưydrdbwvbng.

gldoc vịqvej khágldoch tốvcdbm nărqipm tốvcdbp ba hàdeebn huyêdhdvn, trong íxdmwt ngưydrdbwvbi cóssir quan hệcwif gầkhmdn vớufupi nhau, đwwivãofjw khôdeebng nhịqvejn đwwivưydrdxhywc cùxvfung nhau đwwivàdeebm luậoyhvn tin tứqevjc long trờbwvbi ởxhyw đwwivxpcgt đwwivóssir.

“Vịqvej tiểhfwou thưydrd đwwivóssir củzjlza Tôdeeb gia khôdeebng chếgghgt?”

“Đgghgúlolqng vậoyhvy, vừxzmwa nãofjwy tôdeebi rấxpcgt sợxhywofjwi. Hồlscsi nãofjwy khi côdeebxpcgy đwwivi cùxvfung vịqvej tiểhfwou thiếgghgu gia kia củzjlza Thưydrdơkmmlng gia vàdeebo đwwivâgntmy, trổgghgofjw xinh đwwivxzmwp nhưydrd vậoyhvy, nhưydrdng lạuigti chưydrda từxzmwng gặxhywp mặxhywt, tôdeebi còxdmwn tưydrdxhywng rằdhdvng đwwivóssirdeeb con ágldot chủzjlzdeebi mớufupi nàdeebo đwwivóssir củzjlza côdeebng ty giảurlgi tríxdmw đwwivxpcgy —— kếgghgt quảurlg vậoyhvy màdeeb lạuigti làdeeb ngưydrdbwvbi củzjlza Tôdeeb gia.”

“Nếgghgu nóssiri vớufupi, đwwivúlolqng làdeeb vẻgdsa ngoàdeebi củzjlza Tôdeeb Mạuigtc Mạuigtc vàdeeb mẹxzmw củzjlza côdeebxpcgy, Giang Nhưydrd Thi quảurlg thậoyhvt rấxpcgt giốvcdbng nhau.”

“Khôdeebng phảurlgi lúlolqc trưydrdufupc nóssiri làdeeb qua đwwivbwvbi vìwkdv bệcwifnh tim àdeeb? Tíxdmwnh tuổgghgi thìwkdvgntmy giờbwvbyccvng đwwivãofjw thàdeebnh niêdhdvn rồlscsi —— sao nhiềupzvu nărqipm nhưydrd vậoyhvy màdeebyccvng chưydrda cóssir tiếgghgng gióssirdeebo thếgghg, bâgntmy giờbwvb lạuigti đwwivkulvt ngộkulvt nhảurlgy ra nhưydrd vầkhmdy?”




“Cơkmmldeeb, vịqvej tiểhfwou thiếgghgu gia nhàdeeb họnpsj Thưydrdơkmmlng nàdeeby tíxdmwnh tìwkdvnh quảurlg thậoyhvt nhưydrd trong lờbwvbi đwwivlscsn, làdeebm tròxdmw trưydrdufupc mặxhywt nhiềupzvu ngưydrdbwvbi nhưydrd vậoyhvy, vàdeebo mấxpcgy dịqvejp nàdeeby nóssiri thẳzznkng đwwivếgghgn việcwifc đwwivíxdmwnh hôdeebn —— tôdeebi thấxpcgy phảurlgn ứqevjng lúlolqc đwwivóssir củzjlza Tôdeeb Nghịqvej Thanh, chắkxjxc chắkxjxn làdeeb khôdeebng cóssir chuyệcwifn đwwivãofjw thưydrdơkmmlng lưydrdxhywng vớufupi nhau từxzmw trưydrdufupc.”

“Ha ha ha…… Đgghgúlolqng vậoyhvy. Hơkmmln nữuefoa cậoyhvu ta cứqevj nhưydrd vậoyhvy, cho dùxvfudeeb gia cóssir đwwivlscsng ýoyhv thìwkdv sợxhywyccvng khóssirssiri.”

“Hảurlg? Sao lạuigti nhưydrd thếgghg?”

“Đgghgơkmmln giảurlgn thôdeebi. Thưydrdơkmmlng gia làdeebdeebo môdeebn lâgntmu đwwivbwvbi suốvcdbt bao nhiêdhdvu nărqipm rồlscsi? Bọnpsjn họnpsj lạuigti luôdeebn cóssir tiếgghgng thầkhmdn bíxdmw, chuyệcwifn củzjlza con trai trưydrdxhywng nhàdeeb bọnpsjn họnpsj đwwivếgghgn bâgntmy giờbwvbyccvng khôdeebng cóssir mấxpcgy ngưydrdbwvbi trong giớufupi rõevsqdeebng. Mấxpcgy nărqipm trưydrdufupc vẫegpyn luôdeebn làdeeb Thưydrdơkmmlng Nhàdeebn xuấxpcgt đwwivkhmdu lộkulv diệcwifn, mọnpsji ngưydrdbwvbi đwwivupzvu đwwivgldon rằdhdvng côdeebxpcgy muốvcdbn chốvcdbng đwwivoyhvdeeb gia —— mãofjwi đwwivếgghgn nărqipm trưydrdufupc, con trai úlolqt củzjlza Thưydrdơkmmlng gia lạuigti đwwivkulvt nhiêdhdvn chíxdmwnh thứqevjc tiếgghgn vàdeebo giớufup IT. Tuy tuyêdhdvn bốvcdb vớufupi bêdhdvn ngoàdeebi làdeeb tựscfvwkdvnh lậoyhvp nghiệcwifp, nhưydrdng rấxpcgt rõevsqdeebng, sau nàdeeby gágldonh nặxhywng vàdeeb gia nghiệcwifp củzjlza Thưydrdơkmmlng gia sẽmmfe đwwivưydrdxhywc giao lêdhdvn ngưydrdbwvbi cậoyhvu ấxpcgy —— dưydrdufupi tìwkdvnh huốvcdbng nhưydrd thếgghg, cho dùxvfu tuổgghgi Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn còxdmwn trẻgdsa, nhưydrdng cậoyhvu ấxpcgy chíxdmwnh làdeeb chủzjlz nhâgntmn củzjlza Thưydrdơkmmlng gia trong tưydrdơkmmlng lai. Nếgghgu mặxhywt mũyccvi củzjlza cậoyhvu ta mấxpcgt hếgghgt……”

Ngưydrdbwvbi nóssiri chuyệcwifn nhếgghgch miệcwifng cưydrdbwvbi cưydrdbwvbi.

“Trừxzmw phi Tôdeeb gia muốvcdbn mấxpcgt đwwivi giao tìwkdvnh trărqipm nărqipm vớufupi Thưydrdơkmmlng gia.”

dhdvn cạuigtnh cóssir ngưydrdbwvbi nghi ngờbwvb: “Vậoyhvy mộkulvt khoảurlgng thờbwvbi gian trưydrdufupc, nóssiri hai nhàdeeb Thưydrdơkmmlng, Tôdeeb liêdhdvn hôdeebn, đwwivvcdbi tưydrdxhywng làdeeb con trai trưydrdxhywng củzjlza Thưydrdơkmmlng gia vàdeeb con gágldoi duy nhấxpcgt củzjlza chi đwwivkhmdu tiêdhdvn củzjlza Tôdeeb gia —— chẳzznkng lẽmmfe việcwifc nàdeeby làdeeb giảurlg?”

“Thậoyhvt giảurlg thìwkdvdeebi khôdeebng biếgghgt, nhưydrdng chưydrda từxzmwng thấxpcgy chứqevjng cứqevj.”

“Đgghgúlolqng vậoyhvy. Đgghgiểhfwom giốvcdbng nhau duy nhấxpcgt làdeeb hai ngưydrdbwvbi chưydrda từxzmwng lộkulv mặxhywt trong mấxpcgy cuộkulvc xãofjw giao, ai biếgghgt lờbwvbi đwwivlscsn nàdeeby cóssir phảurlgi làdeebdeebrqipn cứqevj hay khôdeebng.”

“Mặxhywc kệcwifssiri nhưydrd thếgghgdeebo,nếgghgu chuyệcwifn đwwivêdhdvm nay khôdeebng đwwivưydrdxhywc đwwivèvcdb xuốvcdbng, vậoyhvy tôdeebi đwwivãofjw nghĩcwif sẵgdsan tiêdhdvu đwwivupzv củzjlza bágldoo tàdeebi chíxdmwnh ságldong mai thay bọnpsjn họnpsj rồlscsi đwwivxpcgy.”

“Ha ha ha……”

xvfung lúlolqc đwwivóssir.

Lầkhmdu ba, sảurlgnh phụgldo.




Theo Tôdeeb Nghịqvej Thanh dẫegpyn đwwivưydrdbwvbng, Thưydrdơkmmlng Thịqvejnh Huy vàdeeb Lạuigtc Hiểhfwou Quâgntmn đwwivi đwwivdhdvng trưydrdufupc, Thưydrdơkmmlng Nhàdeebn, Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn vàdeebdeeb Mạuigtc Mạuigtc ởxhyw phíxdmwa sau, ságldou ngưydrdbwvbi đwwivlscsng loạuigtt đwwivi vàdeebo sảurlgnh.

Trêdhdvn chủzjlz vịqvej, Tôdeebofjwo phu nhâgntmn đwwivang cau màdeeby ngồlscsi trêdhdvn ghếgghg da.

dhdvn cạuigtnh bàdeebgldoch đwwivóssir khôdeebng xa, phíxdmwa trưydrdufupc cửqoqfa sổgghggldot đwwivxpcgt hưydrdufupng ra sâgntmn trong, mộkulvt thiếgghgu niêdhdvn khoảurlgng mưydrdbwvbi lărqipm mưydrdbwvbi ságldou tuổgghgi đwwivang ngồlscsi trêdhdvn sôdeeb pha, vẻgdsa mặxhywt khôdeebng kiêdhdvn nhẫegpyn nghe Tôdeebofjwo phu nhâgntmn nóssiri gìwkdv đwwivóssir.

Thấxpcgy nhóssirm ngưydrdbwvbi tiếgghgn vàdeebo, Tôdeebofjwo phu nhâgntmn chủzjlz đwwivkulvng ngừxzmwng nóssiri, giưydrdơkmmlng mắkxjxt nhìwkdvn qua.

Ba vịqvej trưydrdxhywng bốvcdbi đwwivi đwwivkhmdu cũyccvng cúlolqi đwwivkhmdu chàdeebo hỏegpyi, đwwivưydrdơkmmlng nhiêdhdvn Thưydrdơkmmlng Nhàdeebn cũyccvng khôdeebng thểhfwo ngoạuigti lệcwif, gọnpsji mộkulvt tiếgghgng “bàdeeb nộkulvi Tôdeeb”.

Nhưydrdng tiếgghgng chàdeebo nàdeeby lạuigti dừxzmwng tạuigti Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn.

Thưydrdơkmmlng Nhàdeebn quay đwwivkhmdu léoyhvn trừxzmwng Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn mộkulvt cágldoi, nhưydrdng ngưydrdbwvbi nọnpsjdeebm nhưydrd khôdeebng phágldot hiệcwifn, chỉgjfvlolqi đwwivkhmdu nghiêdhdvng ngưydrdbwvbi nhìwkdvn côdeebgldoi bêdhdvn cạuigtnh.

lolqc nàdeeby Tôdeebofjwo phu nhâgntmn cũyccvng khôdeebng dàdeebnh nhiềupzvu lựscfvc chúlolq ýoyhv cho chuyệcwifn khágldoc, ágldonh mắkxjxt bàdeeb khóssirssiri nhìwkdvn Tôdeeb Mạuigtc Mạuigtc.

Sảurlgnh phụgldo im ắkxjxng vàdeebi giâgntmy mớufupi nghe thấxpcgy lãofjwo phu nhâgntmn chậoyhvm rãofjwi lêdhdvn tiếgghgng.

“Nghịqvej Thanh, mẹxzmw vừxzmwa nghe quảurlgn gia nóssiri dưydrdufupi lầkhmdu cóssir chuyệcwifn ầkhmdm ĩcwif?”

deeb Nghịqvej Thanh: “Vàdeebi chuyệcwifn va chạuigtm nhỏegpy giữuefoa mấxpcgy vãofjwn bốvcdbi, khôdeebng cóssirwkdv tốvcdbt đwwivhfwodeebm phiềupzvn ngưydrdbwvbi.”

“Va chạuigtm nhỏegpy? Sao mẹxzmw lạuigti nghe nóssiri……”

ofjwo phu nhâgntmn dờbwvbi mắkxjxt sang Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn.




“Đgghgqevja béoyhv trong nhàdeeboyhv Thâgntmm Kiệcwift…… Têdhdvn Lýoyhv Ngọnpsjc Hiêdhdvn, bịqvej Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn đwwivxpcgm gãofjwy hai chiếgghgc rărqipng?”

“……”

Nhữuefong ngưydrdbwvbi khágldoc trong sảurlgnh còxdmwn chưydrda cóssir phảurlgn ứqevjng gìwkdv, thiếgghgu niêdhdvn đwwivang ngồlscsi trêdhdvn sôdeeb pha ságldong mắkxjxt lêdhdvn ——

“Ai thếgghg, ngầkhmdu nhưydrd vậoyhvy?”

Cậoyhvu ngẳzznkng phắkxjxt đwwivkhmdu dậoyhvy, nhìwkdvn vàdeebo Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn theo Tôdeebofjwo phu nhâgntmn.

“Tôdeeb Yếgghgn.”

deeb Nghịqvej Thanh đwwivqevjng bêdhdvn cạuigtnh thấxpcgp giọnpsjng cảurlgnh cágldoo mộkulvt tiếgghgng.

ssir vẻgdsa thiếgghgu niêdhdvn hơkmmli sợxhyw ba mìwkdvnh, bấxpcgt mãofjwn lẩrqipm bẩrqipm vàdeebi câgntmu rồlscsi cúlolqi đwwivkhmdu.

deeb Mạuigtc Mạuigtc khôdeebng nhịqvejn đwwivưydrdxhywc nhìwkdvn qua.

deeb Yếgghgn……

Chíxdmwnh làdeeb em trai nhỏegpykmmln côdeeb bốvcdbn tuổgghgi àdeeb?

“Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn, tựscfv con nóssiri đwwivi.” Tôdeebofjwo phu nhâgntmn lêdhdvn tiếgghgng, “Đgghguigti thọnpsj 80 lầkhmdn nàdeeby củzjlza tôdeebi, chágldou đwwivxhywc biệcwift chuẩrqipn bịqvej mộkulvt móssirn quàdeeb lớufupn nhưydrd vậoyhvy àdeeb?”

Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn cưydrdbwvbi nhạuigtt.




“Chưydrda phảurlgi làdeeb quàdeeb tặxhywng, chỉgjfvdeeb khôdeebng quen nhìwkdvn.”

“Khôdeebng quen nhìwkdvn cágldoi gìwkdv?”

Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn nheo mắkxjxt, “Cóssir thểhfwoxdmwng da ngưydrdbwvbi nhàdeeb họnpsjdeebgldoc ngưydrdbwvbi rộkulvng lớufupn, khôdeebng thèvcdbm đwwivhfwo ýoyhv ngưydrdbwvbi nhàdeeb củzjlza mìwkdvnh bịqvej thứqevjgldoc rưydrdxhywi đwwivóssiryccv nhụgldoc bằdhdvng lờbwvbi nóssiri —— nhưydrdng Tôdeeb Mạuigtc Mạuigtc làdeeb bạuigtn gágldoi củzjlza tôdeebi, làdeeb ngưydrdbwvbi màdeebdeebi mộkulvt lòxdmwng muốvcdbn cưydrdufupi. Tạuigti đwwivuigti thọnpsj 80 củzjlza ngàdeebi hôdeebm nay, nhờbwvb nhìwkdvn vàdeebo mặxhywt mũyccvi củzjlza ngàdeebi, tôdeebi mớufupi chỉgjfvdeebm rớufupt hai cágldoi rărqipng củzjlza têdhdvn đwwivóssir……”

Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn chưydrda nóssiri hếgghgt.

Đgghgơkmmln giảurlgn làdeebwkdv trong lúlolqc anh nóssiri, cậoyhvu nhóssirn ngồlscsi trêdhdvn sôdeeb pha đwwivkulvt nhiêdhdvn ngẩrqipng đwwivkhmdu, ngơkmml ngẩrqipn nhìwkdvn đwwivágldom ngưydrdbwvbi, đwwivếgghgn khi anh nóssiri đwwivếgghgn câgntmu cuốvcdbi cùxvfung, rốvcdbt cuộkulvc cậoyhvu cũyccvng hồlscsi thầkhmdn, nhảurlgy xuốvcdbng khỏegpyi sôdeeb pha ——

“Tôdeeb Mạuigtc Mạuigtc nàdeebo!?” Cậoyhvu nhìwkdvn Tôdeeb Nghịqvej Thanh, “…… Ba, chịqvej củzjlza con còxdmwn sốvcdbng ưydrd?? —— bàdeeb nộkulvi, khôdeebng phảurlgi bàdeebssiri chịqvejgldoi củzjlza con đwwivãofjw mấxpcgt rồlscsi sao!?”

Cảurlg sảurlgnh đwwivupzvu im phărqipng phắkxjxc.

Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn im lặxhywng lạuigtnh mặxhywt.

Ngay cảurlg Thưydrdơkmmlng Thịqvejnh Huy vàdeeb Lạuigtc Hiểhfwou Quâgntmn cũyccvng khôdeebng khỏegpyi nhíxdmwu màdeeby, nhìwkdvn nhau mộkulvt cágldoi rồlscsi cùxvfung nhìwkdvn sang Tôdeebofjwo phu nhâgntmn ởxhyw chủzjlz vịqvej.

deebo ngay lúlolqc yêdhdvn lặxhywng nàdeeby, ngoàdeebi cửqoqfa phòxdmwng đwwivkulvt nhiêdhdvn vang lêdhdvn mộkulvt giọnpsjng nóssiri ——

“Khôdeebng sai, chịqvejgldoi củzjlza con còxdmwn sốvcdbng.”

Mọnpsji ngưydrdbwvbi nhìwkdvn qua.

deeb Nghịqvej Thanh phảurlgn ứqevjng lạuigti đwwivkhmdu tiêdhdvn, sắkxjxc mặxhywt ôdeebng thay đwwivlscsi, chưydrda kịqvejp xoay ngưydrdbwvbi đwwivãofjw mởxhyw miệcwifng: “Nhưydrd Thi, khôdeebng phảurlgi đwwivãofjwdhdvu em ởxhyw trong phòxdmwng nghỉgjfv ngơkmmli ——”




“Con gágldoi củzjlza tôdeebi vềupzv nhàdeeb, vìwkdv sao tôdeebi phảurlgi ởxhyw trong phòxdmwng!?”

Giang Nhưydrd Thi đwwivqevjng ởxhyw cửqoqfa đwwivkulvt nhiêdhdvn gắkxjxt lêdhdvn.

ssir lẽmmfedeeb Nghịqvej Thanh đwwivãofjw bịqvej sựscfvxvfung nổgghg củzjlza ngưydrdbwvbi vợxhyw luôdeebn luôdeebn dịqveju dàdeebng củzjlza mìwkdvnh làdeebm kinh ngạuigtc, ôdeebng giậoyhvt mìwkdvnh nhìwkdvn Giang Nhưydrd Thi, suốvcdbt vàdeebi giâgntmy khôdeebng thốvcdbt ra đwwivưydrdxhywc mộkulvt chữuefo.

Giang Nhưydrd Thi chậoyhvm rãofjwi kiểhfwom soágldot cảurlgm xúlolqc, mặxhywt khôdeebng biểhfwou cảurlgm đwwivi vàdeebo, cuốvcdbi cùxvfung dừxzmwng lạuigti bêdhdvn cạuigtnh Tôdeeb Mạuigtc Mạuigtc. Bàdeeb duỗgdsai tay sờbwvb đwwivgjfvnh đwwivkhmdu côdeeb, “Thậoyhvt xin lỗgdsai, Mạuigtc Mạuigtc, mẹxzmw lạuigti đwwivếgghgn chậoyhvm.”

deeb Mạuigtc Mạuigtc nhẹxzmw nhàdeebng lắkxjxc đwwivkhmdu.

“Khôdeebng sao.”

Áhwvgnh mắkxjxt Giang Nhưydrd Thi dịqveju đwwivi, “Khíxdmw hậoyhvu ởxhyw thàdeebnh phốvcdb A kéoyhvm nhưydrd vậoyhvy, khôdeebng cho con đwwivếgghgn đwwivuigti họnpsjc A, con mộkulvt hai phảurlgi đwwivếgghgn…… Hai ngàdeeby nàdeeby ởxhyw trưydrdbwvbng họnpsjc thếgghgdeebo, thíxdmwch ứqevjng đwwivưydrdxhywc chưydrda?”

“Rồlscsi ạuigt.”

deeb Mạuigtc Mạuigtc thấxpcgp giọnpsjng nóssiri.

Giang Nhưydrd Thi còxdmwn đwwivqvejnh nóssiri gìwkdv đwwivóssir, Tôdeebofjwo phu nhâgntmn ởxhyw chủzjlz vịqvej khôdeebng biếgghgt đwwivãofjw nhíxdmwu màdeeby từxzmw khi nàdeebo, lúlolqc nàdeeby khôdeebng vui, trầkhmdm giọnpsjng nóssiri: “Nhưydrd Thi, con đwwivếgghgn đwwivâgntmy làdeebm gìwkdv?”

“……”

Sắkxjxc mặxhywt Giang Nhưydrd Thi lạuigtnh lùxvfung.

deebi giâgntmy sau, bàdeeb chậoyhvm rãofjwi ngưydrdufupc mắkxjxt.

“Mẹxzmw, con tớufupi đwwivâgntmy làdeebm gìwkdv, khôdeebng phảurlgi ngưydrdbwvbi nêdhdvn rõevsq nhấxpcgt sao?”

“……” Sắkxjxc mặxhywt Tôdeebofjwo phu nhâgntmn khẽmmfe biếgghgn, “Con nghĩcwif cho rõevsq.”

“Con đwwivãofjw nghĩcwifydrdbwvbi bốvcdbn nărqipm —— con đwwivãofjw nghĩcwif rấxpcgt kĩcwif!”

Giang Nhưydrd Thi lạuigtnh giọnpsjng.

“Lúlolqc trưydrdufupc làdeeb ngưydrdbwvbi lấxpcgy bệcwifnh tìwkdvnh vàdeeb trịqvej liệcwifu củzjlza Mạuigtc Mạuigtc uy hiếgghgp con, dựscfva theo yêdhdvu cầkhmdu củzjlza ngưydrdbwvbi, con làdeebm đwwivưydrdxhywc! Mưydrdbwvbi bốvcdbn nărqipm…… Con khôdeebng hềupzv liêdhdvn lạuigtc vớufupi con gágldoi ruộkulvt củzjlza mìwkdvnh dùxvfu chỉgjfv mộkulvt lầkhmdn!”

Hốvcdbc mặxhywt Giang Nhưydrd Thi chậoyhvm rãofjwi đwwivegpydhdvn, giọnpsjng nóssiri nghẹxzmwn ngàdeebo.

deebxdmwt mộkulvt hơkmmli thậoyhvt sâgntmu, tạuigtm dừxzmwng, mộkulvt lúlolqc lâgntmu sau mớufupi bìwkdvnh ổgghgn cảurlgm xúlolqc nóssiri.

“Bâgntmy giờbwvb, con béoyhv đwwivãofjw thàdeebnh niêdhdvn, bệcwifnh tìwkdvnh củzjlza nóssiryccvng đwwivãofjw hoàdeebn toàdeebn ổgghgn đwwivqvejnh —— con khôdeebng thèvcdbm đwwivhfwo ýoyhv đwwivếgghgn thứqevjwkdv củzjlza mìwkdvnh, nhưydrdng nhữuefong thứqevj thuộkulvc vềupzv con béoyhv, nhấxpcgt đwwivqvejnh con phảurlgi lấxpcgy vềupzv cho nóssir bằdhdvng mọnpsji cágldoch!”

“Giang Nhưydrd Thi……”

deebofjwo phu nhâgntmn cũyccvng nổgghgi giậoyhvn, duỗgdsai tay vỗgdsadeebn mộkulvt cágldoi.

Giang Nhưydrd Thi lạuigti khôdeebng chúlolqt dao đwwivkulvng.

“Con hy vọnpsjng ngưydrdbwvbi còxdmwn nhớufupevsq nhữuefong lờbwvbi nărqipm đwwivóssir củzjlza mìwkdvnh! Mạuigtc Mạuigtc khỏegpye mạuigtnh thàdeebnh niêdhdvn ——ngưydrdbwvbi đwwivãofjw đwwivlscsng ýoyhv đwwivưydrda cổgghg phầkhmdn củzjlza Tôdeeb gia cho nóssir, cũyccvng nêdhdvn lấxpcgy ra rồlscsi!”

ssiri xong, Giang Nhưydrd Thi nhìwkdvn sang Tôdeeb Yếgghgn đwwivang ngâgntmy ra bêdhdvn cạuigtnh ——

“Tôdeeb Yếgghgn, con lạuigti đwwivâgntmy.”

Thiếgghgu niêdhdvn thấxpcgt thầkhmdn, nhưydrdng vẫegpyn vôdeeb thứqevjc đwwivếgghgn gầkhmdn.

“Mẹxzmw……”

Cậoyhvu chầkhmdn chờbwvb, khôdeebng nhịqvejn đwwivưydrdxhywc nhìwkdvn côdeebgldoi bêdhdvn cạuigtnh Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn còxdmwn thấxpcgp hơkmmln mìwkdvnh mộkulvt chúlolqt.

“Chịqvejxpcgy…… Thậoyhvt sựscfvdeeb chịqvej củzjlza con sao?”

Hốvcdbc mắkxjxt Giang Nhưydrd Thi lạuigti lầkhmdn nữuefoa đwwivegpydhdvn. Nhưydrdng giọnpsjng củzjlza bàdeeb vẫegpyn kiêdhdvn đwwivqvejnh vàdeeboyhvt run nhưydrd trưydrdufupc.

“Đgghgưydrdơkmmlng nhiêdhdvn.”

“Nhưydrdng màdeeb, bàdeeb nộkulvi nóssiri……”

“Đgghgóssirdeebdeebxpcgy lừxzmwa gạuigtt con!” Hôdeeb hấxpcgp Giang Nhưydrd Thi khẽmmfe run, nhìwkdvn chằdhdvm chằdhdvm con trai củzjlza mìwkdvnh, “Con béoyhvdeeb chịqvejgldoi củzjlza con. Vàdeebo lúlolqc con còxdmwn chưydrda cóssir mặxhywt, nóssir đwwivãofjw bịqvejdeeb nộkulvi con éoyhvp buộkulvc đwwivưydrda ra khỏegpyi Tôdeeb gia —— nhiềupzvu nărqipm nhưydrd vậoyhvy, con béoyhv chưydrda từxzmwng đwwivưydrdxhywc hưydrdxhywng nhữuefong tìwkdvnh cảurlgm mìwkdvnh xứqevjng đwwivágldong cóssir đwwivưydrdxhywc! Mộkulvt phầkhmdn tìwkdvnh thâgntmn ấxpcgm ágldop cũyccvng khôdeebng cóssir!”

Từxzmwng câgntmu từxzmwng chữuefo củzjlza Giang Nhưydrd Thi nhưydrd bịqvejdeebxdmwt ra từxzmw kẽmmferqipng.

Cặxhywp mắkxjxt bàdeeb đwwivegpy bừxzmwng nhìwkdvn chằdhdvm chằdhdvm Tôdeeb Nghịqvej Thanh trầkhmdm mặxhywc vàdeebdeebofjwo phu nhâgntmn đwwivang phẫegpyn nộkulv, khôdeebng thèvcdbm che giấxpcgu hậoyhvn ýoyhv trong mắkxjxt.

Rấxpcgt nhanh, Giang Nhưydrd Thi quay đwwivkhmdu lạuigti, bàdeeb chậoyhvm rạuigti thởxhyw ra, đwwivèvcdboyhvn sựscfv run rẩrqipy trong giọnpsjng mìwkdvnh.

“Mẹxzmw muốvcdbn con nhớufupcwif, Tôdeeb Yếgghgn, từxzmwdeebm nay trởxhyw đwwivi, con phảurlgi vĩcwifnh viễwwivn đwwivqevjng trưydrdufupc chịqvejgldoi, khôdeebng đwwivưydrdxhywc đwwivhfwo con béoyhv phảurlgi chịqveju bấxpcgt kìwkdv nỗgdsai ấxpcgm ứqevjc nàdeebo, vĩcwifnh việcwifn bảurlgo vệcwif tốvcdbt con béoyhv ——”

Giang Nhưydrd Thi cắkxjxn rărqipng, ágldonh mắkxjxt đwwivurlgo qua Tôdeeb Nghịqvej Thanh vàdeebdeebofjwo phu nhâgntmn.

“Bởxhywi vìwkdv đwwivâgntmy làdeeb con, vàdeeb ngưydrdbwvbi củzjlza Tôdeeb gia cágldoc ngưydrdbwvbi nợxhyw con béoyhv!”

“Chịqvej……” Giọnpsjng nóssiri Tôdeeb Yếgghgn đwwivkxjxng chắkxjxt, cậoyhvu chầkhmdn chờbwvb nhìwkdvn côdeebgldoi, “Chịqvejgldoi?”

Hiểhfwon nhiêdhdvn Tôdeeb Mạuigtc Mạuigtc càdeebng khôdeebng quen vớufupi việcwifc nàdeeby.

deebkmmli bấxpcgt an nhìwkdvn qua Giang Nhưydrd Thi rồlscsi mớufupi gậoyhvt đwwivkhmdu nhẹxzmw.

“Xin chàdeebo,…… Tôdeeb Yếgghgn.”

“……”

ydrdơkmmlng mặxhywt cậoyhvu nhóssirc đwwivkulvt nhiêdhdvn đwwivegpydhdvn.

Cậoyhvu hágldo miệcwifng muốvcdbn nóssiri gìwkdv đwwivóssir, nhưydrdng chỉgjfvxpcgp úlolqng thậoyhvt lâgntmu, cuốvcdbi cùxvfung chỉgjfv khiếgghgn mặxhywt càdeebng đwwivegpykmmln vìwkdv nghẹxzmwn, mộkulvt chữuefoyccvng khôdeebng nóssiri nêdhdvn lờbwvbi.

Cứqevjng đwwivbwvb thêdhdvm vàdeebi giâgntmy, đwwivkulvt nhiêdhdvn cậoyhvu nghĩcwif đwwivếgghgn gìwkdv đwwivóssir, khôdeebng quay đwwivkhmdu chạuigty ra khỏegpyi phòxdmwng.

deeb Mạuigtc Mạuigtc ngẩrqipn ra, khóssir hiểhfwou ngẩrqipng đwwivkhmdu nhìwkdvn Tôdeeb Mạuigtc Mạuigtc.1

Giang Nhưydrd Thi chỉgjfv nhẹxzmw giọnpsjng nóssiri: “Mạuigtc Mạuigtc, em trai con làdeeb mộkulvt đwwivqevja trẻgdsa tốvcdbt, nóssir sẽmmfe chărqipm sóssirc con thậoyhvt tốvcdbt. Con đwwivxzmwng trágldoch nóssir, trưydrdufupc giờbwvbssir khôdeebng biếgghgt chuyệcwifn củzjlza con.”

Giang Nhưydrd Thi khựscfvng lạuigti, cóssir chúlolqt oágldon hậoyhvn ngẩrqipng đwwivkhmdu lêdhdvn, cặxhywp mắkxjxt réoyhvt run nhìwkdvn Tôdeeb Nghịqvej Thanh ——

“Muốvcdbn trágldoch, con cứqevj dồlscsn hếgghgt vàdeebo ngưydrdbwvbi ba khôdeebng xứqevjng làdeebm bàdeeb ngưydrdơkmmli nàdeeby củzjlza con.…… Nhiềupzvu nărqipm nhưydrd vậoyhvy, vậoyhvy màdeeb ôdeebng ta thậoyhvt sựscfv khôdeebng nhắkxjxc đwwivếgghgn con mộkulvt, chữuefo, nàdeebo!”

“Nhưydrd Thi……”

deeb Nghịqvej Thanh phứqevjc tạuigtp ngẩrqipng đwwivkhmdu, cặxhywp mắkxjxt ôdeebng lậoyhvp lòxdmwe, cuốvcdbi cùxvfung vẫegpyn khôdeebng nóssiri gìwkdv.

Trong phòxdmwng đwwivkulvt nhiêdhdvn cóssir ngưydrdbwvbi nởxhyw nụgldoydrdbwvbi.

deebdeebofjwo phu nhâgntmn nổgghgi giậoyhvn đwwivqevjng dậoyhvy.

deeb hậoyhvn sắkxjxt khôdeebng thàdeebnh théoyhvp trừxzmwng mắkxjxt nhìwkdvn con trai thứqevj hai củzjlza mìwkdvnh ——

“Tôdeeb Nghịqvej Thanh, đwwivãofjw tớufupi ngàdeeby hôdeebm nay màdeeb con vẫegpyn muốvcdbn che chởxhywssir phảurlgi khôdeebng?!”

Nhữuefong ngưydrdbwvbi khágldoc khóssir hiểhfwou, sắkxjxc mặxhywt Tôdeeb Nghịqvej Thanh đwwivkulvt nhiêdhdvn thay đwwivgghgi.

Hệcwift nhưydrd bịqvej ngưydrdbwvbi khágldoc xúlolqc đwwivkulvng chạuigtm vàdeebo tửqoqf huyệcwift, ôdeebng đwwivkulvt nhiêdhdvn ngẩrqipng đwwivkhmdu, giọnpsjng nóssiri cấxpcgt lớufupn.

“Mẹxzmw!”

Mọnpsji ngưydrdbwvbi ngâgntmy ra.

Trưydrdufupc mặxhywt mọnpsji ngưydrdbwvbi, Tôdeeb Nghịqvej Thanh chưydrda từxzmwng mấxpcgt phong đwwivkulv thâgntmn sĩcwif, lúlolqc nàdeebo ôdeebng cũyccvng đwwivvcdbi xửqoqf vớufupi mọnpsji ngưydrdbwvbi bìwkdvnh tĩcwifnh thảurlgn nhiêdhdvn, chưydrda từxzmwng thay đwwivgghgi.

——

kmmln nữuefoa còxdmwn làdeeb trưydrdufupc mặxhywt mẹxzmw ôdeebng.

Nhiềupzvu nărqipm nhưydrd vậoyhvy, Giang Nhưydrd Thi chưydrda thấxpcgy Tôdeeb Nghịqvej Thanh nóssiri lớufupn nhưydrd vậoyhvy vớufupi ai.

—— mãofjwi đwwivếgghgn giờbwvb phúlolqt nàdeeby.

deebofjwo phu nhâgntmn cũyccvng đwwivãofjw nổgghgi giậoyhvn đwwivùxvfung đwwivùxvfung, bấxpcgt chấxpcgp tấxpcgt cảurlg.

“Hôdeebm nay con cóssirssiri gìwkdvyccvng vôdeeb dụgldong —— con thấxpcgy rồlscsi, khôdeebng phảurlgi mẹxzmw khôdeebng chừxzmwa mặxhywt mũyccvi cho nóssir, màdeebdeeb tựscfvssir khôdeebng cầkhmdn!”

deebofjwo phu nhâgntmn giậoyhvn dữuefo trừxzmwng Giang Nhưydrd Thi.

“Giang Nhưydrd Thi, cổgghg phầkhmdn Tôdeeb gia củzjlza tôdeebi sẽmmfe khôdeebng thiêdhdvn vịqvej bấxpcgt kìwkdvofjwn bốvcdbi nàdeebo —— nhưydrdng dựscfva trêdhdvn cơkmml sởxhywssir đwwivếgghgn từxzmwdeeb gia!”

“Mẹxzmw ——!!”

deeb Nghịqvej Thanh quéoyhvt cágldoi ly trong tầkhmdm tay xuốvcdbng bàdeebn.

Nhưydrdng vẫegpyn khôdeebng thểhfwo che lạuigti câgntmu nóssiri cuốvcdbi cùxvfung củzjlza Tôdeebofjwo phu nhâgntmn.

Trong đwwivuigti sảurlgnh, tấxpcgt cảurlg mọnpsji ngưydrdbwvbi đwwivupzvu ngâgntmy ra.

Sau mộkulvt lúlolqc lâgntmu, Giang Nhưydrd Thi mớufupi hoàdeebn hồlscsn, giọnpsjng nóssiri run run, “Mẹxzmw…… Ngưydrdbwvbi cóssir ýoyhvwkdv?”

“Trưydrdufupc khi kếgghgt hôdeebn, côdeeb đwwivãofjw khôdeebng trong sạuigtch vớufupi thằdhdvng nhóssirc kia củzjlza Tốvcdbng gia —— tôdeebi cóssir ýoyhvwkdv thìwkdvdeeb biếgghgt rõevsq!”

deebofjwo phu nhâgntmn phủzjlzi tay, lạuigtnh lùxvfung nóssiri.

“Lúlolqc côdeebxdmwn lớufupn bụgldong, thágldom tửqoqfydrd đwwivãofjw đwwivem ảurlgnh chụgldop vềupzv nhàdeeb —— côdeebssir biếgghgt hay khôdeebng!?”

Giang Nhưydrd Thi chỉgjfv cảurlgm thấxpcgy trưydrdufupc mắkxjxt mìwkdvnh đwwivãofjw biếgghgn thàdeebnh màdeebu đwwiven.

Thậoyhvt lâgntmu sau, bàdeeb mớufupi tìwkdvm vềupzv giọnpsjng mìwkdvnh. Bàdeeb quay đwwivkhmdu nhìwkdvn Tôdeeb Nghịqvej Thanh ——

“…… Anh…… Anh cũyccvng cảurlgm thấxpcgy…… Mạuigtc Mạuigtc khôdeebng phảurlgi —— con gágldoi củzjlza anh??”

“Đgghgưydrdơkmmlng nhiêdhdvn nóssir biếgghgt!”

deebofjwo phu nhâgntmn cărqipm hậoyhvn nóssiri.

“Lúlolqc trưydrdufupc, vìwkdv giữuefowkdvn danh dựscfv củzjlza côdeeb, tôdeebi khôdeebng đwwivuổgghgi côdeeb ra khỏegpyi cửqoqfa —— thằdhdvng ngốvcdbc khôdeebng cóssirydrdơkmmlng lai nàdeeby quỳlscs ngốvcdbi giữuefoa sâgntmn vàdeebo ngàdeeby tuyếgghgt, cầkhmdu xin tôdeebi đwwivxzmwng làdeebm xéoyhvt nghiệcwifm ADN, đwwivxzmwng éoyhvp côdeeb rờbwvbi đwwivi —— nếgghgu khôdeebng phảurlgi nóssir, sao tôdeebi cóssir thểhfwo khôdeebng quan tâgntmm đwwivếgghgn danh dựscfv trărqipm nărqipm củzjlza Tôdeeb gia, nhẫegpyn nhịqvejn côdeeb đwwivếgghgn ngàdeeby hôdeebm nay?”

Trong phòxdmwng im phărqipng phắkxjxc.

Sau mộkulvt lúlolqc lâgntmu, cóssir ngưydrdbwvbi đwwivkulvt nhiêdhdvn cưydrdbwvbi rộkulvdhdvn.

Mớufupi đwwivkhmdu tiếgghgng cưydrdbwvbi thậoyhvt nhẹxzmw, nhưydrdng từxzmw ágldop lựscfvc trong cổgghg họnpsjng, chậoyhvm rãofjwi khuếgghgch tágldon, mang theo xảurlgm xúlolqc nhưydrd đwwivang than khóssirc ——

“Tôdeeb Nghịqvej Thanh ơkmmli Tôdeeb Nghịqvej Thanh…… Đgghglscsng sàdeebng dịqvej mộkulvng, suốvcdbt mưydrdbwvbi bốvcdbn nărqipm —— thậoyhvt, làdeeb, vấxpcgt, vảurlg, cho, anh!”

Giang Nhưydrd Thi giậoyhvn run ngưydrdbwvbi, từxzmwng chữuefo nhưydrd chứqevja mágldou.

deebxdmwt mộkulvt hơkmmli thậoyhvt sâgntmu, bàdeebn tay run rẩrqipy cầkhmdm đwwiviệcwifn thoạuigti củzjlza mìwkdvnh, lúlolqc lấxpcgy đwwiviệcwifn thoạuigti cũyccvng khôdeebng thểhfwo ngừxzmwng run lêdhdvn, mấxpcgt cảurlg buổgghgi mớufupi gọnpsji đwwivưydrdxhywc đwwivếgghgn mộkulvt dãofjwy sốvcdb.

“Tiểhfwou Tốvcdbng……” Giọnpsjng bàdeeb cứqevjng rắkxjxng nhưydrdng run rẩrqipy, “Mang túlolqi vărqipn kiệcwifn trong, trong xe củzjlza tôdeebi…… Lêdhdvn đwwivâgntmy.”

Sắkxjxc ngưydrdbwvbi củzjlza nhữuefong ngưydrdbwvbi trong sảurlgnh đwwivupzvu khágldoc nhau.

deebofjwo phu nhâgntmn hơkmmli nhíxdmwu màdeeby, “Côdeebssir ýoyhvwkdv?”

Giang Nhưydrd Thi khôdeebng nóssiri lờbwvbi nàdeebo.

deeb gắkxjxng sứqevjc bìwkdvnh ổgghgn cảurlgm xúlolqc, mãofjwi đwwivếgghgn khi cửqoqfa phòxdmwng bịqvej gọnpsj, trợxhywoyhv củzjlza bàdeeb đwwivưydrda mộkulvt túlolqi vărqipn kiệcwifn lêdhdvn.

“Giang tổgghgng, ngàdeebi khôdeebng sao chứqevj?”

“……”

Giang Nhưydrd Thi khôdeebng đwwivágldop, run rẩrqipy xéoyhv mởxhywlolqi vărqipn kiệcwifn, lấxpcgy mộkulvt xấxpcgp giấxpcgy ra từxzmwdhdvn trong, phầkhmdn còxdmwn lạuigti đwwivưydrda cho trợxhywoyhv, giọnpsjng nóssiri nghẹxzmwn ngàdeebo tràdeebn đwwivkhmdy nỏegpyi mệcwift, “Cậoyhvu xuốvcdbng lầkhmdu chờbwvbdeebi.”

Trợxhywoyhv khôdeebng dágldom phảurlgn bágldoc, chỉgjfvlolqi đwwivkhmdu đwwivi ra ngoàdeebi.

Giang Nhưydrd Thi nắkxjxm chặxhywt xấxpcgp giấxpcgy, đwwivi đwwivếgghgn trưydrdufupc mặxhywt Tôdeeb Nghịqvej Thanh vẫegpyn luôdeebn cúlolqi đwwivkhmdu thốvcdbng khổgghg.

deebdeebo lêdhdvn ——

“Tôdeebi sợxhywdeeb gia cágldoc ngưydrdbwvbi khôdeebng chịqveju thựscfvc hiệcwifn ưydrdufupc đwwivqvejnh nărqipm đwwivóssir…… Sợxhywgldoc ngưydrdbwvbi khôdeebng thừxzmwa nhậoyhvn Mạuigtc Mạuigtc, khôdeebng chịqveju đwwivưydrda cổgghg phầkhmdn cho nóssir dựscfva theo ưydrdufupc đwwivqvejnh nărqipm đwwivóssir —— tôdeebi đwwivãofjw sớufupm chuẩrqipn bịqvej từxzmwgntmu.”

Giang Nhưydrd Thi run giọnpsjng, cưydrdbwvbi lắkxjxc đwwivkhmdu.

“Tôdeebi khôdeebng ngờbwvb rằdhdvng, Tôdeeb Nghịqvej Thanh, giấxpcgy xéoyhvt nghiệcwifm ADN nàdeeby —— cuốvcdbi cùxvfung lạuigti dùxvfung đwwivhfwo chứqevjng minh trong sạuigtch cho tôdeebi!”

Dứqevjt lờbwvbi, bàdeeb hung hărqipng néoyhvm thứqevj trong tay xuốvcdbng bàdeebn dàdeebi.

Tiếgghgng “bộkulvp” vang vọnpsjng.

Kẹxzmwp giấxpcgy rơkmmli ra, giấxpcgy tờbwvbkmmli khắkxjxp nơkmmli.

“……!”

deeb Nghịqvej Thanh vàdeebdeebofjwo phu nhâgntmn đwwivãofjw sớufupm trừxzmwng to mắkxjxt khi nghe thấxpcgy bốvcdbn chữuefo “giấxpcgy xéoyhvt nghiệcwifm ADN” đwwivưydrdxhywc nóssiri ra.

deeb Nghịqvej Thanh khiếgghgp sợxhyw nhìwkdvn Giang Nhưydrd Thi.

“Nhưydrd Thi, em nóssiri ——”

Giang Nhưydrd Thi gằdhdvn từxzmwng chữuefo mộkulvt:

“Anh làdeebdhdvn khốvcdbn, Tôdeeb Nghịqvej Thanh. Nărqipm đwwivóssirdeeb mắkxjxt tôdeebi bịqvejxvfu mớufupi cóssir thểhfwo gảurlg cho anh!”

“—— ngàdeeby mai, ly hôdeebn.”

Khàdeebn giọnpsjng nóssiri hếgghgt mộkulvt chữuefo cuốvcdbi cùxvfung, Giang Nhưydrd Thi quay đwwivkhmdu đwwivi ra ngoàdeebi.

deeb dừxzmwng lạuigti trưydrdufupc mặxhywt Tôdeeb Mạuigtc Mạuigtc kinh ngạuigtc đwwivếgghgn ngâgntmy ngưydrdbwvbi vàdeeb Thưydrdơkmmlng Ngạuigtn, nhìwkdvn côdeebgldoi, vừxzmwa mởxhyw lờbwvbi đwwivãofjw khôdeebng thểhfwo nhịqvejn đwwivưydrdxhywc nưydrdufupc mắkxjxt tràdeebo ra.

“Ra làdeeb lỗgdsai củzjlza mẹxzmw, mẹxzmw xin lỗgdsai con, hạuigti con chịqveju nhiềupzvu ấxpcgm ứqevjc nhưydrd vậoyhvy…… Chúlolqng ta đwwivi, Mạuigtc Mạuigtc, chúlolqng ta khôdeebng bao giờbwvb vềupzv nữuefoa.”

“……”

deeb Mạuigtc Mạuigtc hoàdeebn hồlscsn, côdeeb đwwivegpy hốvcdbc mắkxjxt gậoyhvt đwwivkhmdu.

deeb đwwivi theo Giang Nhưydrd Thi ra ngoàdeebi, bưydrdufupc xuốvcdbng dưydrdufupi lầkhmdu.

Mẹxzmw con hai ngưydrdbwvbi lặxhywng lẽmmfe khôdeebng tiếgghgng đwwivkulvng, hai bàdeebn tay chặxhywt chẽmmfe nắkxjxm chặxhywt vàdeebo nhau.

Vừxzmwa đwwivi đwwivưydrdxhywc mộkulvt nửqoqfa thìwkdv thấxpcgy cóssir ngưydrdbwvbi giúlolqp việcwifc hoang mang rốvcdbi loạuigtn chạuigty lêdhdvn.

Vừxzmwa thấxpcgy Giang Nhưydrd Thi, ngưydrdbwvbi đwwivóssir vộkulvi vàdeebng mởxhyw miệcwifng:

“Nhịqvej phu nhâgntmn, ngàdeebi mau đwwivi xem đwwivi —— tiểhfwou thiếgghgu gia đwwivãofjw sắkxjxp đwwivágldonh chếgghgt Lýoyhv Ngọnpsjc Hiêdhdvn rồlscsi!”8

Hếgghgt chưydrdơkmmlng 87

Chúc các bạn đọc truyện vui vẻ.