Anh Ấy Rất Điên

Chương 35 : Bí mật

    trước sau   
ujuk Mạouggc Mạouggc hoàirrqn toàirrqn ngơqrzh ra tạouggi chỗdssh.

Trong khi lýlbqg tríodqhecvhn sóvpvot lạouggi củgciua côujuk khôujukng đysfegciu đysfeilzu phâpbmkn biệlfbut sựlfbu thâpbmkn mậdsmqt nàirrqy đysfeãzvjq đysfeouggt đysfeếpsegn mứzuooc đysfegbsrirrqo, cơqrzh thểilzu đysfeãzvjqirrqm ra phảpvkln ứzuoong trưlmwsgusmc mộgbsrt bưlmwsgusmc.

——

Mảpvklng đysfeywer trêwyonn hai gòecvhpyyv củgciua côujukpyyvi đysfeãzvjq lan ra vớgusmi tốkelhc đysfegbsrvpvo thểilzu nhìecvhn thấxwkky bằagxlng mắouggt thưlmwsfemcng.

ujuk khẩgciun trưlmwsơqrzhng đysfeếpsegn mứzuooc lôujukng mi tinh mịywern cong cong đysfecdfiu run lêwyonn, cápyyvnh môujuki hồjstzng phấxwkkn khébgbmp mởmdqh, vừxnyla nóvpvoi lắouggp vừxnyla nuốkelht chữpseg.

“Anh…… Anh làirrqm sao…… Cóvpvo thểilzu……”


Nhìecvhn dápyyvng vẻastx bịywerecvhnh dọfphka đysfeếpsegn choápyyvng vápyyvng củgciua côujukpyyvi, tâpbmkm trạouggng Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn vôujukqnxwng sung sưlmwsgusmng, cưlmwsfemci khẽwtxw thàirrqnh tiếpsegng.

“Anh làirrqm sao vậdsmqy?”

“Anh vừxnyla mớgusmi……”

ujuk Mạouggc Mạouggc gầdsmqn nhưlmws bịywer cảpvklm giápyyvc nóvpvong nàirrqy kíodqhch thíodqhch đysfezuoong dậdsmqy chỉhliu tríodqhch anh, nhưlmwsng ngưlmwsfemci nọfphkecvhn đysfeang nắouggm chặxwkkt cổpvkl châpbmkn côujuk trong tay mìecvhnh.

ujuk chỉhliuvpvo thểilzu khiếpsegp sợzuooirrquxxfm giậdsmqn trừxnylng anh.

Muốkelhn chỉhliu tríodqhch, nhưlmwsng từxnyl “hôujukn” vàirrq nhữpsegng lờfemci phíodqha sau, làirrqm thếpsegirrqo cũzvjqng khôujukng nóvpvoi nêwyonn lờfemci.

Anh còecvhn hỏyweri côujukirrqm sao vậdsmqy.

“……”

ujuk Mạouggc Mạouggc bựlfbuc đysfeếpsegn mứzuooc chỉhliuecvhn sứzuooc trừxnylng anh.

Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn rũzvjq mắouggt cưlmwsfemci.

Anh kébgbmo ốkelhng quầdsmqn côujukpyyvi xuốkelhng rồjstzi đysfezuoong lêwyonn.

lmwsfemcng nhưlmws chưlmwsa từxnylng cóvpvo chuyệlfbun gìecvh phápyyvt sinh ra, Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn bìecvhnh tĩkdbpnh kébgbmo ghếpseg ra, ngồjstzi xuốkelhng cạouggnh côujukpyyvi.

Anh mởmdqh hộgbsrp cơqrzhm trưlmwsa trưlmwsgusmc mặxwkkt ra.


ujuk Mạouggc Mạouggc bựlfbuc mìecvhnh xoay ngưlmwsfemci lạouggi.

ujukecvhn chưlmwsa ngồjstzi thẳuqgsng, ngưlmwsfemci bêwyonn cạouggnh bỗdsshng dưlmwsng hỏyweri: “Ghébgbmt sao.” Vẫpyyvn làirrq ngữpseg khíodqh khôujukng chúflnlt đysfeilzu ýlbqg.

“?”

ujuk Mạouggc Mạouggc quay đysfedsmqu.

“……” Ngưlmwsfemci bêwyonn cạouggnh đysfeang thong thảpvkl ung dung gỡywer hộgbsrp cơqrzhm trưlmwsa trưlmwsgusmc mặxwkkt, mang bao tay dùqnxwng mộgbsrt lầdsmqn bêwyonn trong vàirrqo.

Sau đysfeóvpvo anh mớgusmi nghiêwyonng mắouggt, lưlmwsfemci biếpsegng cưlmwsfemci nhưlmws khôujukng cưlmwsfemci nhìecvhn côujuk ——

“Chuyệlfbun anh vừxnyla làirrqm, cóvpvoirrqm em ghébgbmt hay phảpvkln cảpvklm khôujukng?”

ujuk Mạouggc Mạouggc ngâpbmky ra mộgbsrt lầdsmqn.

Mộgbsrt lápyyvt sau, côujuk nhíodqhu cặxwkkp màirrqy mỏywerng, bắouggt đysfedsmqu nhớgusm lạouggi cảpvklm giápyyvc lúflnlc trưlmwsgusmc.

Kinh hoảpvklng gầdsmqn nhưlmws muốkelhn nhảpvkly dựlfbung lêwyonn……

Xấxwkku hổpvkl đysfeếpsegn mứzuooc muốkelhn tìecvhm khe đysfexwkkt chui xuốkelhng……

Hậdsmqn khôujukng thểilzu đysfeápyyvuxxfng nam sinh đysfeang quỳagxl trưlmwsgusmc mắouggt nàirrqy ra ngoàirrqi……

Cảpvklm xúflnlc phứzuooc tạouggp đysfean chébgbmo nhau, chỉhliuvpvo mộgbsrt thứzuoo khôujukng cóvpvo, chíodqhnh làirrq phảpvkln cảpvklm màirrq Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn vừxnyla nóvpvoi.


Nghĩkdbp thôujukng suốkelht đysfeiểilzum nàirrqy, gưlmwsơqrzhng mặxwkkt nhỏywer nhắouggn diễybukm lệlfbu củgciua côujukpyyvi gầdsmqn nhưlmws nhăuxxfn thàirrqnh mộgbsrt cụmzric.

——

Sao lạouggi cóvpvo thểilzu khôujukng cóvpvo phảpvkln cảpvklm chứzuoo…… Rõybukirrqng nêwyonn cóvpvo mớgusmi đysfeúflnlng.

Tấxwkkt cảpvkl nhữpsegng biếpsegn hóvpvoa trêwyonn mặxwkkt Tôujuk Mạouggc Mạouggc đysfecdfiu đysfeưlmwszuooc Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn thu vàirrqo đysfeápyyvy mắouggt

Anh vừxnyla cưlmwsfemci vừxnyla xébgbm bao đysfeũzvjqa gỗdsshqnxwng mộgbsrt lầdsmqn ra, bắouggt đysfedsmqu ăuxxfn cơqrzhm trưlmwsa.

ujuk Mạouggc Mạouggc thấxwkky anh khôujukng truy vấxwkkn, trong lòecvhng nhẹflnl nhàirrqng thởmdqh ra, cũzvjqng mởmdqh hộgbsrp cơqrzhm trưlmwsa củgciua mìecvhnh ra.

Hộgbsrp cơqrzhm vẫpyyvn mang màirrqu sắouggc tinh xảpvklo, trong suốkelht hai tuầdsmqn khôujukng hềcdfi trùqnxwng nhau, cũzvjqng trápyyvnh hếpsegt toàirrqn bộgbsr nhữpsegng móvpvon màirrqujuk kiêwyonng ăuxxfn.

ujuk Mạouggc Mạouggc chớgusmp chớgusmp mắouggt, nhỏywer giọfphkng lẩgcium bẩgcium.

“…… Em nóvpvoi gìecvh?”

Đouggôujuki đysfeũzvjqa trong tay Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn dừxnylng lạouggi, nghiêwyonng ngưlmwsfemci hỏyweri.

ujuk Mạouggc Mạouggc cúflnli đysfedsmqu, giọfphkng nóvpvoi mềcdfim mạouggi: “Cảpvklm ơqrzhn sưlmws phụmzri.”

“Cảpvklm ơqrzhn cápyyvi gìecvh?”

“Cơqrzhm trưlmwsa, còecvhn cóvpvo…… Sữpsega.”


Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn nhếpsegch môujuki.

Anh duỗdsshi tay chốkelhng xưlmwsơqrzhng gòecvhpyyv, ýlbqg vịywer thâpbmkm trưlmwsfemcng hỏyweri:

“Cảpvklm ơqrzhn nhưlmws thếpsegirrqo?”

“……”

ujuk Mạouggc Mạouggc nghẹflnln lờfemci.

Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn mỉhlium cưlmwsfemci, “Cho anh hôujukn mộgbsrt chúflnlt, thếpsegirrqo?”

“……!”

ujukpyyvi vèwfhto mộgbsrt cápyyvi, đysfeem cẳuqgsng châpbmkn lùqnxwi vàirrqo ghếpseg dựlfbua, cảpvklnh giápyyvc nhìecvhn anh.

lmwsfemcng nhưlmws tấxwkkt cảpvkl sợzuooi lôujukng mềcdfim mạouggi đysfecdfiu dựlfbung lêwyonn.

Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn khôujukng nhịywern đysfeưlmwszuooc màirrq bậdsmqt cưlmwsfemci, tiếpsegng phápyyvt ra khôujukng giấxwkku đysfeưlmwszuooc sựlfbu vui vẻastx.

Anh nghiêwyonng vềcdfi.

Gắouggp mộgbsrt cụmzric bộgbsrt nếpsegp.

“Tưlmwsơqrzhng lai còecvhn dàirrqi.”


Anh cắouggn xuốkelhng cụmzric bộgbsrt trơqrzhn trưlmwszuoot, nhai nhai, sau đysfeóvpvolmwsfemci mộgbsrt cápyyvch sâpbmku xa nuốkelht xuốkelhng ——

“Anh khôujukng vộgbsri.”

ujuk Mạouggc Mạouggc: “…………”

*

Tam trung cho họfphkc sinh thờfemci gian ăuxxfn trưlmwsa tưlmwsơqrzhng đysfekelhi dàirrqi.

Sau khi ăuxxfn xong, Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut thấxwkkt thầdsmqn cảpvkl buổpvkli phảpvkli khuyêwyonn can mãzvjqi, mớgusmi bápyyvc bỏywer đysfeưlmwszuooc ýlbqg đysfeywernh vềcdfi lớgusmp họfphkc bàirrqi củgciua Liêwyonu họfphkc bápyyv, thàirrqnh côujukng kébgbmo ngưlmwsfemci ta đysfei thẳuqgsng đysfeếpsegn sâpbmkn thểilzu dụmzric.

Hai ngưlmwsơqrzhi đysfei vàirrqi vòecvhng trong rừxnylng câpbmky, chạouggy đysfeếpsegn ghếpsegirrqi dưlmwsgusmi tàirrqng câpbmky xa nhấxwkkt vàirrq ngồjstzi xuốkelhng.

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut khôujukng rêwyonn mộgbsrt tiếpsegng, buồjstzn đysfedsmqu ngồjstzi đysfeóvpvo.

Liêwyonu Lan Hinh cũzvjqng khôujukng nóvpvoi lờfemci nàirrqo, chốkelhng cápyyvnh tay phơqrzhi nắouggng.

Trầdsmqm mặxwkkc mộgbsrt lúflnlc lâpbmku, Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut khôujukng nhịywern đysfeưlmwszuooc nữpsega, xoay đysfedsmqu ai oápyyvn hỏyweri: “Bạouggn cùqnxwng bàirrqn, cậdsmqu khôujukng cảpvklm thấxwkky trưlmwsa hôujukm nay mìecvhnh khôujukng thíodqhch hợzuoop sao?”

“Ờecvh.”

Liêwyonu Lan Hinh khôujukng thèwfhtm đysfeilzu ýlbqg đysfeápyyvp.

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut bịywer chữpseg “ờfemc” lãzvjqnh đysfeouggm nàirrqy làirrqm thêwyonm ấxwkkm ứzuooc.

“Vậdsmqy cậdsmqu khôujukng quan tâpbmkm mìecvhnh, hỏyweri thăuxxfm mìecvhnh mộgbsrt chúflnlt sao?”

Liêwyonu Lan Hinh nghiêwyonng mắouggt, khôujukng cảpvklm xúflnlc lưlmwsfemcm Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut mộgbsrt cápyyvi.

“Nếpsegu mìecvhnh hỏyweri, cậdsmqu cóvpvo thểilzuvpvoi sao?”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut nghẹflnln họfphkng, thốkelhng khổpvkl lắouggc đysfedsmqu.

Trưlmwsgusmc khi côujukirrqng lêwyonn tiếpsegng, Liêwyonu Lan Hinh đysfeãzvjqlmwsfemci nhápyyvc thu hồjstzi tầdsmqm mắouggt ——

“Nếpsegu cóvpvo thểilzuvpvoi, cậdsmqu đysfeãzvjq sớgusmm khôujukng nhịywern đysfeưlmwszuooc, nếpsegu cậdsmqu chưlmwsa nóvpvoi, đysfeãzvjqvpvoi lêwyonn rằagxlng khôujukng thểilzuvpvoi —— mìecvhnh còecvhn hỏyweri cậdsmqu làirrqm gìecvh?”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut: “……”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut: “Bạouggn cùqnxwng bàirrqn, nếpsegu cậdsmqu vẫpyyvn luôujukn thôujukng minh nhưlmws vậdsmqy, sẽwtxwirrqm mìecvhnh cảpvklm thấxwkky làirrqm ngưlmwsfemci thậdsmqt khôujukng thúflnl vịywer.”

“Cậdsmqu?”

Liêwyonu Lan Hinh nhắouggm mắouggt lạouggi, duỗdsshi eo lưlmwsfemci.

“Cậdsmqu cùqnxwng lắouggm chỉhliuirrq con cápyyvirrqng hìecvhnh ngưlmwsfemci thôujuki.”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut: “…………”

Rừxnylng câpbmky yêwyonn ắouggng mộgbsrt lúflnlc lâpbmku, Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut nảpvkln lòecvhng xoa mặxwkkt.

“Bạouggn cùqnxwng bàirrqn, hôujukm nay mìecvhnh đysfeãzvjq biếpsegt đysfeưlmwszuooc mộgbsrt bíodqh mậdsmqt làirrqm ngưlmwsfemci khápyyvc vôujukqnxwng khiếpsegp sợzuoo, giữpsegodqh mậdsmqt nàirrqy trong lòecvhng thậdsmqt khổpvklirrq —— hơqrzhn nữpsega mìecvhnh còecvhn sợzuoo bịywer đysfeưlmwsơqrzhng sựlfbu diệlfbut khẩgciuu, quảpvkl thậdsmqt ngẫpyyvm lạouggi làirrq thấxwkky sợzuoo……”

Liêwyonu Lan Hinh đysfezuoong hìecvhnh.

Qua hai giâpbmky, côujuk mởmdqh mắouggt ra, nhớgusm đysfeếpsegn lờfemci trưlmwsgusmc khi rờfemci khỏyweri lớgusmp màirrq Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut đysfeãzvjqvpvoi vớgusmi Tôujuk Mạouggc Mạouggc ——

pbmku nóvpvoi đysfeóvpvo thậdsmqt khôujukng cóvpvo đysfedsmqu óvpvoc nhưlmwsng lạouggi khôujukng vôujuk nghĩkdbpa “vậdsmqy cậdsmqu cẩgciun thậdsmqn mộgbsrt chúflnlt”.

Liêwyonu Lan Hinh nheo mắouggt, quay đysfedsmqu.

“Bíodqh mậdsmqt gìecvh?”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut làirrqm ra vẻastx mặxwkkt “thấxwkky chếpsegt khôujukng sờfemcn” ——

“Mìecvhnh sẽwtxw khôujukng nóvpvoi, mìecvhnh sẽwtxw giữpsegodqhn bíodqh mậdsmqt nàirrqy đysfeếpsegn mộgbsrt giâpbmky cuốkelhi cùqnxwng củgciua cuộgbsrc đysfefemci.”

Liêwyonu Lan Hinh: “……”

Diễybukn sâpbmku thậdsmqt.

Liêwyonu Lan Hinh ghébgbmt bỏywer nhìecvhn côujukirrqng mộgbsrt cápyyvi, “Thếpsegirrqo, cậdsmqu gặxwkkp đysfeưlmwszuooc Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn cuốkelhi cùqnxwng cũzvjqng nhịywern khôujukng đysfeưlmwszuooc, xuốkelhng tay vớgusmi Tôujuk Mạouggc Mạouggc?”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut: “……………………”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut: “????!!!!”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut gầdsmqn nhưlmws lấxwkky sứzuooc mạouggnh củgciua đysfeiệlfbun cao thếpsegirrqm ra đysfegbsrng tápyyvc nhảpvkly lấxwkky đysfeàirrq, từxnyl ghếpsegirrqi nhảpvkly thẳuqgsng ra cápyyvch xa mộgbsrt mébgbmt.

ujuk duỗdsshi tay chỉhliu Liêwyonu Lan Hinh, biểilzuu cảpvklm dữpseg tợzuoon ——

“Cậdsmqu cậdsmqu cậdsmqu cậdsmqu…… Cậdsmqu biếpsegt đysfeưlmwszuooc bằagxlng cápyyvch nàirrqo!?”

Liêwyonu Lan Hinh hơqrzhi bấxwkkt ngờfemc.

“Ồpxlb, thậdsmqt đysfeúflnlng làirrq xuốkelhng tay…… Trong ấxwkkn tưlmwszuoong củgciua mìecvhnh, nhẫpyyvn nạouggi củgciua Thưlmwsơqrzhng Diêwyonm La khôujukng nêwyonn kébgbmm nhưlmws vậdsmqy chứzuoo?”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut khôujukng thểilzu khốkelhng chếpseg biểilzuu cảpvklm: “Cậdsmqu, Cậdsmqu…… Bạouggn cùqnxwng bàirrqn, cậdsmqu đysfeãzvjq sớgusmm phápyyvt hiệlfbun??”

“Ngồjstzi ngay đysfeagxlng sau bàirrqn củgciua bọfphkn họfphk, cápyyvch gầdsmqn nhưlmws thếpseg, sao cóvpvo thểilzu khôujukng phápyyvt hiệlfbun?”

“…… Mìecvhnh cũzvjqng ngồjstzi gầdsmqn nhấxwkkt, vìecvh sao mìecvhnh vẫpyyvn luôujukn cho rằagxlng quan hệlfbu củgciua họfphkirrq quan hệlfbu thầdsmqy tròecvh thuầdsmqn khiếpsegt?”

Liêwyonu Lan Hinh bìecvhnh tĩkdbpnh nhìecvhn.

“Vấxwkkn đysfecdfiirrqy cóvpvo khảpvkluxxfng phảpvkli nóvpvoi đysfeếpsegn chêwyonnh lệlfbuch tiếpsegn hoápyyv củgciua cùqnxwng mộgbsrt loàirrqi, mìecvhnh thấxwkky cậdsmqu nghe cũzvjqng khôujukng hiểilzuu, khôujukng bằagxlng cứzuoo miễybukn đysfei.”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut: “……”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut: “Vậdsmqy cậdsmqu khôujukng  kinh ngạouggc chúflnlt nàirrqo sao? —— đysfeóvpvo chíodqhnh làirrq Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn, Thưlmwsơqrzhng Diêwyonm La đysfexwkky, cậdsmqu vẫpyyvn nhớgusmybukuxxfm lớgusmp mưlmwsfemci đysfeúflnlng chứzuoo! Cậdsmqu cóvpvo thểilzu tin tưlmwsmdqhng cậdsmqu ấxwkky, ngưlmwsfemci nhưlmws cậdsmqu ấxwkky, sẽwtxw……”

Trong đysfedsmqu lầdsmqn nữpsega hiệlfbun lêwyonn cảpvklnh nam sinh cúflnli đysfedsmqu hôujukn côujukpyyvi, ápyyvnh mắouggt mêwyon luyếpsegn tham lam kia.

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut còecvhn chưlmwsa dứzuoot lờfemci, tựlfbuecvhnh đysfeãzvjq run lêwyonn. Sau mộgbsrt lúflnlc lâpbmku, côujukirrqng duỗdsshi tay che mặxwkkt lạouggi:

“Híodqhc híodqhc híodqhc mìecvhnh cảpvklm thấxwkky tam quan đysfeãzvjq vỡywer thàirrqnh bãzvjq vụmzrin……”

Liêwyonu Lan Hinh hápyyv miệlfbung muốkelhn nóvpvoi gìecvh đysfeóvpvo, đysfegbsrt nhiêwyonn nghe thấxwkky hai tiếpsegng bưlmwsgusmc châpbmkn gầdsmqn đysfeóvpvo, cùqnxwng vớgusmi mộgbsrt giọfphkng nữpseg quen thuộgbsrc xen lẫpyyvn khôujukng kiêwyonn nhẫpyyvn vang lêwyonn ——

“Rốkelht cuộgbsrc chịywer muốkelhn tìecvhm tôujuki nóvpvoi gìecvh, tôujuki khôujukng thâpbmkn vớgusmi chịywer!”

“……?”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut buôujukng tay, tòecvhecvh nhìecvhn qua.

Nghe ra đysfeưlmwszuooc chủgciu nhâpbmkn củgciua giọfphkng nóvpvoi nàirrqy, Liêwyonu Lan Hinh do dựlfbu mộgbsrt lápyyvt, duỗdsshi tay kébgbmo Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut, đysfejstzng thờfemci rấxwkkt cóvpvo dựlfbu kiếpsegn màirrq bịywert kíodqhn miệlfbung côujukirrqng, kébgbmo ngưlmwsfemci ra đysfeagxlng sau mộgbsrt gốkelhc đysfeouggi thụmzri.

“??”

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut bịywer che miệlfbung mởmdqh mắouggt khóvpvo hiểilzuu nhìecvhn Liêwyonu Lan Hinh.

Liêwyonu Lan Hinh dựlfbung thẳuqgsng ngóvpvon trỏywer, khôujukng tiếpsegng đysfegbsrng làirrqm ra đysfegbsrng tápyyvc “suỵcdfit” bêwyonn miệlfbung.

Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut chớgusmp mắouggt tỏywer vẻastx đysfeãzvjq hiểilzuu.

flnlc nàirrqy Liêwyonu Lan Hinh mớgusmi thảpvkl tay ra.

Trưlmwsgusmc gốkelhc đysfeouggi thụmzri, hai tiếpsegng bưlmwsgusmc châpbmkn hìecvhnh nhưlmws dừxnylng lạouggi trưlmwsgusmc ghếpsegirrqi ——

“Thưlmws Vi, rốkelht cuộgbsrc chịywer muốkelhn nóvpvoi gìecvh!” Vẫpyyvn làirrq giọfphkng nữpseg khi nãzvjqy, ngữpseg khíodqh lạouggnh lùqnxwng xen lẫpyyvn sựlfbu khôujukng kiêwyonn nhẫpyyvn.

Sau gốkelhc câpbmky, Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut kinh ngạouggc mởmdqh to mắouggt.

ujuk xoay đysfedsmqu, khôujukng tiếpsegng đysfegbsrng làirrqm khẩgciuu hìecvhnh vớgusmi Liêwyonu Lan Hinh: “Thưlmws Vi vàirrquxxfn Tốkelh Tốkelh??”

Liêwyonu Lan Hinh gậdsmqt đysfedsmqu vớgusmi biêwyonn đysfegbsr thậdsmqt nhẹflnl, ýlbqg bảpvklo côujuk tiếpsegp tụmzric nghe.

“Khôujukng cóvpvoecvh, tôujuki chỉhliu muốkelhn tìecvhm côujuk hỏyweri vàirrqi vấxwkkn đysfecdfi.”

“A…… Tìecvhm tôujuki hỏyweri chuyệlfbun? Thưlmws Vi, cóvpvo phảpvkli chịywer hiểilzuu lầdsmqm gìecvh rồjstzi khôujukng? Chúflnlng ta làirrq bạouggn bèwfht sao, tạouggi sao tôujuki phảpvkli trảpvkl lờfemci vấxwkkn đysfecdfi củgciua chịywer?”

“Bởmdqhi vìecvhvpvoi cho tôujuki, hai chúflnlng ta đysfecdfiu cóvpvo lợzuooi.”

“…… Chịywervpvo ýlbqgecvh?”

“Tôujuk Mạouggc Mạouggc quen biếpsegt côujuk đysfeúflnlng chứzuoo? Hơqrzhn nữpsega, quan hệlfbu hai nhàirrq củgciua hai ngưlmwsfemci cũzvjqng khôujukng bìecvhnh thưlmwsfemcng?”

“——! Sao chịywer biếpsegt đysfeưlmwszuooc?”

“Tôujuki cho ngưlmwsfemci tra tưlmws liệlfbuu nhậdsmqp họfphkc vàirrq bốkelhi cảpvklnh củgciua Tôujuk Mạouggc Mạouggc, kếpsegt quảpvklirrqm thếpsegirrqo cũzvjqng khôujukng tra đysfeưlmwszuooc —— trong trưlmwsfemcng cóvpvo ngưlmwsfemci nóvpvoi cho tôujuki, lúflnlc trưlmwsgusmc khi nhậdsmqp họfphkc, chíodqhnh làirrq ba củgciua côujuk dựlfbua vàirrqo quan hệlfbu đysfeưlmwsa vàirrqo.”

Thưlmws Vi cưlmwsfemci lạouggnh mộgbsrt tiếpsegng.

“Cho nêwyonn tôujuki đysfepyyvn, chắouggc chắouggn côujuk biếpsegt thôujukng tin củgciua nóvpvo. Đouggxwkkc biệlfbut làirrq, rốkelht cuộgbsrc nóvpvo bịywer bệlfbunh gìecvh!”

“……”

Sau gốkelhc câpbmky, Liêwyonu Lan Hinh vàirrq Tềcdfiuxxfn Duyệlfbut liếpsegc nhau.

Trưlmwsgusmc câpbmky đysfeouggi thụmzri, qua mộgbsrt hồjstzi trầdsmqm mặxwkkc, Văuxxfn Tốkelh Tốkelh cau màirrqy hỏyweri: “Chịywer muốkelhn biếpsegt chuyệlfbun nàirrqy làirrqm gìecvh? Khôujukng phảpvkli chịywerirrq Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn đysfeãzvjq kếpsegt thúflnlc rồjstzi sao?…… Chẳuqgsng lẽwtxw, chịywerecvhn nhớgusm thưlmwsơqrzhng cậdsmqu ấxwkky?”

Lờfemci nàirrqy vừxnyla nóvpvoi ra, sắouggc mặxwkkt Thưlmws Vi tứzuooc khắouggc lạouggnh đysfei.

Đouggếpsegn lúflnlc nàirrqy, côujuk ta phảpvklng phấxwkkt cóvpvo thểilzu cảpvklm giápyyvc đysfeưlmwszuooc bàirrqn tay kia bắouggt lấxwkky cổpvklecvhnh, khôujukng chúflnlt lưlmwsu tìecvhnh đysfedsmqp côujuk ta vàirrqo tưlmwsfemcng, truyềcdfin đysfeếpsegn cảpvklm xúflnlc híodqht thởmdqh khôujukng thôujukng sắouggp chếpsegt.

Thưlmws Vi càirrqng nghĩkdbp, sắouggc mặxwkkt càirrqng khóvpvo coi.

“…… Chuyệlfbun nàirrqy khôujukng liêwyonn quan đysfeếpsegn côujuk!”

uxxfn Tốkelh Tốkelh lạouggnh mặxwkkt, “Nếpsegu nhưlmws vậdsmqy, chịywer đysfexnylng đysfeếpsegn hỏyweri tôujuki.”

“Khoan đysfeãzvjq.”

Thưlmws Vi gọfphki côujuk ta, vòecvhng đysfeếpsegn trưlmwsgusmc mặxwkkt Văuxxfn Tốkelh Tốkelh ngăuxxfn lạouggi, “…… Đouggưlmwszuooc rồjstzi, tôujuki nóvpvoi thậdsmqt cho côujuk biếpsegt, hiệlfbun tạouggi tôujuki khôujukng cóvpvo bấxwkkt kìecvh ýlbqg đysfeywernh gìecvh vớgusmi Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn —— nhưlmwsng màirrq, Tôujuk Mạouggc Mạouggc đysfeãzvjq đysfeouggc tộgbsri vớgusmi tôujuki! Tôujuki nhấxwkkt đysfeywernh phảpvkli xửjstzlbqgvpvo!”

Ápbmknh mắouggt Văuxxfn Tốkelh Tốkelhqrzhi đysfegbsrng.

Rốkelhi rắouggm vàirrqi giâpbmky, côujuk ta lắouggc đysfedsmqu ——

“Tôujuki khôujukng thểilzuvpvoi cho chịywer. Nếpsegu ba tôujuki biếpsegt chuyệlfbun nàirrqy do tôujuki nóvpvoi ra, ôujukng ấxwkky cóvpvo thểilzu đysfeuổpvkli tôujuki khỏyweri nhàirrq.”

Thưlmws Vi nhíodqhu màirrqy, “Gia đysfeìecvhnh Tôujuk Mạouggc Mạouggc rấxwkkt cóvpvo bốkelhi cảpvklnh?”

“……”

uxxfn Tốkelh Tốkelh trầdsmqm mặxwkkc.

Nghĩkdbp đysfeếpsegn sựlfbuuxxfm thùqnxw vớgusmi Tôujuk Mạouggc Mạouggc màirrq Thưlmws Vi biểilzuu lộgbsr ra, côujuk ta hơqrzhi đysfegbsrng lòecvhng.

Nếpsegu cóvpvo thểilzu lợzuooi dụmzring Thưlmws Vi cho Tôujuk Mạouggc Mạouggc ăuxxfn chúflnlt đysfeau khổpvkl khi bịywer toàirrqn trưlmwsfemcng chúflnl ýlbqg, côujuk ta khôujukng cầdsmqn tựlfbuecvhnh ra trậdsmqn, vậdsmqy cớgusm sao lạouggi khôujukng làirrqm chứzuoo?

Nhưlmwsng nếpsegu Thưlmws Vi biếpsegt đysfeưlmwszuooc Tôujuk gia sau lưlmwsng Tôujuk Mạouggc Mạouggc, vậdsmqy chỉhliu sợzuoo……

Nghĩkdbp xong, vẻastx mặxwkkt Văuxxfn Tốkelh Tốkelh nhàirrqn nhạouggt ngẩgciung đysfedsmqu, “Đouggiềcdfiu kiệlfbun nhàirrq cậdsmqu ta đysfeúflnlng làirrq khôujukng tệlfbu, nhưlmwsng cũzvjqng khôujukng khápyyvc gìecvh so vớgusmi côujuk nhi.”

“—— ồjstz?”

Thưlmws Vi cưlmwsfemci rộgbsrwyonn, biểilzuu cảpvklm xấxwkku xa.

“Tôujuki biếpsegt ngay màirrq, hôujukm đysfeóvpvovpvo chỉhliuirrq giảpvkl ngu thôujuki……”

Ápbmknh mắouggt Văuxxfn Tốkelh Tốkelh lậdsmqp lòecvhe nhìecvhn côujuk ta, lậdsmqp tứzuooc chuyểilzun dờfemci tầdsmqm mắouggt.

“Chuyệlfbun gìecvhvpvo thểilzuvpvoi tôujuki đysfecdfiu đysfeãzvjqvpvoi cho chịywer, nếpsegu chịywer khôujukng cóvpvo chuyệlfbun gìecvh khápyyvc, vậdsmqy tôujuki đysfei đysfeâpbmky.”

vpvoi xong, Văuxxfn Tốkelh Tốkelh nhấxwkkc châpbmkn chuậdsmqn bịywer rờfemci đysfei.

Nhưlmwsng vừxnyla bưlmwsgusmc đysfeưlmwszuooc mộgbsrt bưlmwsgusmc, tay côujuk ta đysfeãzvjq bịywer Thưlmws Vi nắouggm lấxwkky ——

“Quan trọfphkng nhấxwkkt, côujuk vẫpyyvn chưlmwsa nóvpvoi cho tôujuki —— bệlfbunh củgciua Tôujuk Mạouggc Mạouggc làirrqecvh?”

“……”

Sắouggc mặxwkkt Văuxxfn Tốkelh Tốkelh biếpsegn đysfepvkli.

“Tôujuki đysfeãzvjqvpvoi vớgusmi chịywer, chuyệlfbun nàirrqy tôujuki khôujukng thểilzuvpvoi.”

Thưlmws Vi cóvpvo chúflnlt nóvpvong nảpvkly, “Cho dùqnxwujukvpvovpvoi cho tôujuki, tôujuki cũzvjqng đysfeâpbmku cóvpvovpvoi ra ngoàirrqi!”

“……”

lmwsơqrzhng mặxwkkt Văuxxfn Tốkelh Tốkelh nhăuxxfn nhóvpvo.

“Toàirrqn bộgbsr Tam trung, nhữpsegng ngưlmwsfemci biếpsegt chuyệlfbun nàirrqy bao gồjstzm giápyyvo viêwyonn vàirrq họfphkc sinh đysfecdfiu khôujukng hơqrzhn 5 ngưlmwsfemci —— ngoạouggi trừxnyl chủgciu nhiệlfbum lớgusmp củgciua tôujuki, ngay cảpvkl giápyyvo viêwyonn bộgbsrujukn cũzvjqng khôujukng biếpsegt tìecvhnh hìecvhnh cụmzri thểilzu. Nếpsegu chuyệlfbun nàirrqy thậdsmqt sựlfbu bịywer tiếpsegt lộgbsr ra ngoàirrqi, đysfedsmqu tiêwyonn ba tôujuki sẽwtxw biếpsegt làirrqujuki truyềcdfin ra!”

Thưlmws Vi lạouggnh mắouggt.

“Sao nàirrqo, trong lòecvhng ba củgciua côujuk, Tôujuk Mạouggc Mạouggc còecvhn quan trọfphkng hơqrzhn côujuk?”

“Côujuk đysfexnylng cóvpvoodqhch tôujuki, tôujuki khôujukng thểilzuvpvoi chuyệlfbun bệlfbunh tìecvhnh củgciua cậdsmqu ta ra.”

Thưlmws Vi nheo mắouggt, lấxwkky ra “đysfeòecvhn sápyyvt thủgciu” ——

“Cho dùqnxwvpvomdqhwyonn Thưlmwsơqrzhng Ngạouggn, côujukzvjqng khôujukng chịyweru nóvpvoi?”

“……!”

Hếpsegt chưlmwsơqrzhng 35

Chúc các bạn đọc truyện vui vẻ.