Bá Chủ Hắc Đạo Cưng Chiều Vợ Sát Thủ

Chương 28 : Trừng Phạt

    trước sau   
obtfi Lạfsqjc Thiêopitn vừfyyda cắuozjn vừfyyda hôobtfn,anh dùtzyong lưvrehuozji cạfsqjy mạfsqjnh hẩbyzsm răhblrng côobtf ra đuozjưvreha đuozjcmsnu lưvrehuozji thâocygm vòpgwyopitn trong miệsirxng côobtf, Trìvvzonh Lam phẩbyzsn nộzggj, dùtzyong sứblgrc dẫlzaby dụyadka, nhưvrehng anh lạfsqji ôobtfm côobtffrcqng chặgnikt hơtknkn, mộzggjt tay đuozjgnikc sau gáoiapy côobtf, khôobtfng cho côobtf xoay mặgnikt chổfrcq kháoiapc.

Trìvvzonh Lam khôobtfng chiệsirxu khuấoiapt phụyadkc cắuozjn mạfsqjnh đuozjôobtfi môobtfi củfufia anh.

obtfi Lạfsqjc Thiêopitn đuozjau đuozjếsirxn nhíeosyu màfrcqy nhưvrehng vẫlzabn khôobtfng buôobtfn Trìvvzonh Lam ra.

Muồlseui vịivsa tanh nồlseung củfufia máoiapu làfrcqm bầcmsnu khôobtfng khíeosyopitn tỉkzlonh trong xe trởsbleopitn kỳfhjs quặgnikc.

Cuốpyppi cùtzyong Lôobtfi Lạfsqjc Thiêopitn cũopitng bỏltrr qua cho đuozjôobtfi môobtfi tộzggji nghiệsirxp củfufia côobtf, lúfyydc nầcmsny vừfyyda xưvrehng vừfyyda đuozjltrr.

Anh dùtzyong lưvrehuozji liêopitm đuozji vếsirxt máoiapu trêopitn khózvtbe môobtfi, khởsblei đuozjzggjng xe chạfsqjy thẳvwvkng vềxrxq biệsirxt thựpbef.


Suốpyppt chậbbuan đuozjưvrehucnlng xe chạfsqjy Trìvvzonh Lam vìvvzooiapy nấoiapy nêopitn khôobtfng náoiapo loạfsqjn nữbyzsa.

Thỉkzlonh thoảmiupng lạfsqji vôobtf ýccma nhìvvzon trộzggjm anh.

obtfi Lạfsqjc Thiêopitn khôobtfng nhìvvzon côobtf thêopitm mộzggjt nàfrcqo nữbyzsa, cậbbuap mắuozjt nhìvvzon thẳvwvkng vàfrcqo con đuozjưvrehucnlng tốpyppi thâocygm phíeosya trưvrehpyppc, đuozjôobtfi môobtfi míeosym lạfsqji thậbbuat chặgnikt, trong con ngưvrehucnli sau thẩbyzsm tỉkzlonh mịivsach giờucnl hiệsirxn lêopitn vẽxeyjobtf đuozjơtknkn trốpyppng trãltrri.

Xe chạfsqjy vềxrxq đuozjếsirxn cửfufia biệsirxt thựpbef, đuozjiệsirxn thoạfsqji di đuozjzggjng củfufia Trìvvzonh Lam đuozjfrcq chuôobtfng.

obtfoiapn núfyydt nghe.

“Em vềxrxq nhàfrcq chưvreha?”

Giọobtfng nózvtbi ngọobtft nàfrcqo thêopitm vàfrcqi phầcmsnn cưvrehng chiềxrxqu củfufia Lôobtfi Lạfsqjc Kháoiapnh làfrcqm Trìvvzonh Lam càfrcqng thêopitm ủfufiy khuấoiapt.

obtf gọobtfi anh vớpyppi giọobtfng nghẹucnln ngàfrcqo tứblgrc tốpyppi.

“Anh...”

“Em sao vậbbuay? Cózvtb ai bắuozjt nạfsqjt em sao?”

obtfi Lạfsqjc Kháoiapnh càfrcqng nózvtbi thìvvzoobtffrcqng khózvtbc lớpyppn hơtknkn.

kfil trưvrehpyppc mặgnikt anh côobtf giózvtbng nhưvreh mộzggjt đuozjblgra trẽxeyj.

Sắuozjc mặgnikt Lôobtfi Lạfsqjc Thiêopitn giờucnl nầcmsny khôobtfng chỉkzlofrcq giậbbuan dửfufifrcqpgwyn vàfrcqi phầcmsnn nguy hiểcmsnm.


“Em đuozjang ởsble đuozjâocygu anh đuozjếsirxn đuozjózvtbn em nay.”

“Em..”

Mớpyppi vừfyyda đuozjivsanh nózvtbi thìvvzoobtfi Lạfsqjc Thiêopitn báoiap đuozjfsqjo đuozjobtfat lấoiapy đuozjiệsirxn thoạfsqji trong tay côobtfhmqvm mạfsqjnh ra cửfufia sổfrcq.

Tiếsirxng di đuozjobtfng bịivsa vỡuozjoiapt làfrcqm Trìvvzonh Lam càfrcqn thấoiapy côobtffrcq anh khôobtfng thểcmsnfrcqo bìvvzonh tỉkzlon nózvtbi chuyệsirxn đuozjưvrehobtfc nữbyzsa.

obtf mởsble cửfufia xe bưvrehpyppc xuốpyppng, Lôobtfi Lạfsqjc Thiêopitn xong đuozjếsirxn từfyyd phíeosya bêopitn kia xe, cầcmsnm lấoiapy cổfrcq tay côobtf, lôobtfi mộzggjt mạfsqjch lêopitn phòpgwyng.

Đnozci qua phòpgwyng kháoiapch tốpyppi om, giờucnl chỉkzlopgwyn lạfsqji mộzggjt ngọobtfn đuozjèhemyn bàfrcqn nho nhỏltrr, tỏltrra ra áoiapnh sáoiapng lờucnl mờucnl.

opitng giózvtbng nhưvrehocygm trạfsqjng hiệsirxn giờucnl củfufia côobtf.

khôobtfng rõrptrfrcqng vớpyppi tìvvzonh cảmiupm anh dàfrcqnh cho côobtf.

obtfi Lạfsqjc Thiêopitn mộzggjt châocygn đuozjáoiap vang cáoiapnh cửfufia phòpgwyng ngủfufi, dùtzyong sứblgrc quang côobtfopitn giưvrehucnlng.

Trìvvzonh Lam đuozjcmsnu đuozjpyppn muốpyppn ngồlseui dậbbuay, Lôobtfi Lạfsqjc Thiêopitn khôobtfng cho côobtftknk hộzggji phảmiupn kháoiapn, anh lao ngưvrehucnli vềxrxq phíeosya côobtf, giữbyzsa chặgnikt côobtfsblevrehpyppi thâocygn mìvvzonh.

Anh cởsblei bỏltrr quầcmsnn áoiapo trêopitn ngưvrehucnli mìvvzonh.

Trìvvzonh Lam giờucnl mớpyppi cózvtb thểcmsn nhìvvzon rõrptr anh.

Giờucnl phúfyydt nầcmsny anh khôobtfng còpgwyn làfrcq mộzggjt Lôobtfi Lạfsqjc Thiêopitn trầcmsnm tỉkzlonh, dịivsau dàfrcqng, ôobtf̉n hòpgwya hấoiapp dẩbyzsn nữbyzsa.


frcq thay vàfrcqo đuozjózvtbfrcq mộzggjt Lôobtfi Lạfsqjc Thiêopitn ngang ngưvrehobtfc, báoiap đuozjfsqjo vàfrcq đuozjcmsny nguy hiểcmsnm.

Anh dùtzyong mộzggjt tay giữbyzsa chặgnikt hai tay côobtf trêopitn đuozjkzlonh đuozjcmsnu.

Sứblgrc lựpbefc củfufia Trìvvzonh Lam vìvvzo đuozjưvrehobtfc huấoiapn luyệsirxn từfyyd nhỏltrropitn rấoiapt mạfsqjnh, so vớpyppi ngưvrehucnli bìvvzonh thưvrehucnlng thìvvzo dểcmsn nhưvreh trởsblefrcqn tay, nhưvrehng ngưvrehucnli nầcmsny lạfsqji làfrcqobtfi Lạfsqjc Thiêopitn. Sứblgrc mạfsqjnh củfufia anh khôobtfng ai cózvtb thểcmsnoiapnh bằrtlgng.

“Buôobtfng em ra..

Anh muốpyppn làfrcqm gìvvzo?”

obtfi Lạfsqjc Thiêopitn khôobtfng nózvtbi gìvvzo, tay còpgwyn lạfsqji séhmqvoiapch bộzggjoiapy đuozjltrr trêopitn ngưvrehucnli côobtf.

Thâocygn thểcmsn Trìvvzonh Lam đuozjtknḳc phôobtffrcqi trưvrehpyppc mặgnikt anh, làfrcqn da mịivsan màfrcqng trắuozjng nõrptrn vớpyppi bộzggj nộzggji y màfrcqu đuozjltrrfrcqng làfrcqm thâocygn thểcmsnobtf thêopitm mậbbuap mờucnl huyềxrxqn bíeosy.

Anh dùtzyong tay đuozjbyzsy áoiapo ngựpbefc côobtfopitn rồlseui séhmqv quầcmsnn lózvtbt côobtfhmqvm xuốpyppng sàfrcqn nhàfrcq.

Anh hôobtfn lêopitn mặgnikt côobtf, môobtfi côobtf, xưvrehơtknkng quai xanh rồlseui dừfyydng lạfsqji ởsble phầcmsnn ngựpbefc côobtf.

Từfyydng nơtknki anh hôobtfn qua đuozjiềxrxqu đuozjcmsn lạfsqji nhữbyzsng dấoiapu hôobtfn đuozjltrr nhưvrehobtfng mai nởsble rộzggj, cũopitng đuozjlseung thờucnli làfrcq bằrtlgng chứblgrng côobtf thuộzggjc quyềxrxqn sởsble hữbyzsu củfufia anh.

Khôobtfng cózvtb sựpbef vuốpyppt ve dịivsau dàfrcqng, khôobtfng cózvtb khúfyydc dạfsqjo đuozjcmsnu ngọobtft ngàfrcqo, anh đuozjem vậbbuat nam giớpyppi củfufia mìvvzonh tiếsirxn thẳvwvkng vàfrcqo nơtknki sau nhấoiapt ngưvrehucnli côobtf.

Ahhhh.....

obtf đuozjâocygu đuozjpyppn kêopitu lêopitn.


Muốpyppn ngồlseui dạfsqjy, nhưvrehng cho dùtzyoobtfzvtbtzyong hếsirxt sứblgrc mìvvzonh,cũopitng khôobtfng thểcmsn tráoiapnh khỏltrri anh.

Giờucnl phúfyydt nầcmsny Anh giózvtbng nhưvreh mộzggjt con báoiapo dữbyzs, hung hâocygng gặgnikm cắuozjn con mồlseui.

obtf tuyệsirxt vọobtfng nằrtlgm bấoiapt đuozjzggjng, nhấoiapm mắuozjt lạfsqji,

Hai hàfrcqng nưvrehpyppc mắuozjt chảmiupy xuốpyppng gòpgwyoiapobtf.

obtf khôobtfng còpgwyn tâocygm trạfsqjng vàfrcq sứblgrc lựpbefc đuozjcmsn dẩbyzsy giụyadka nữbyzsa.

obtfi Lạfsqjc Thiêopitn bấoiapt giáoiapc dừfyydng lạfsqji,dùtzyong bàfrcqn tay thôobtf bạfsqjo củfufia mìvvzonh, dịivsau dàfrcqng lau đuozji nhữbyzsng giọobtft nưvrehpyppc mắuozjt trêopitn mặgnikt côobtf.

obtfi Lạfsqjc Thiêopitn nhìvvzon chăhblrm chăhblrm vàfrcqo thâocygn thểcmsnobtf.

Anh hoảmiupng hốpyppt khi nhìvvzon thấoiapy nhữbyzsng dấoiapu xanh tíeosym do anh thôobtf bạfsqjo đuozjcmsn lạfsqji trêopitn ngưvrehucnli côobtf.

Nổfrcqi đuozjâocygu xózvtbt, thưvrehơtknkng tiếsirxc vàfrcq hốpyppi hậbbuan đuozjang giàfrcqy xéhmqvo tráoiapi tim anh.

Sao anh cózvtb thểcmsn đuozjpyppi sửfufi vớpyppi côobtf nhưvreh vậbbuay.

Sao anh khôobtfng kiềxrxqm chếsirx đuozjưvrehobtfc lýccma tríeosy củfufia mìvvzonh.

Sao chỉkzlovvzo sựpbef ghen tuôobtfng đuozjpypp kỵuozj, màfrcq anh cózvtb thểcmsnfrcqm tổfrcqn thưvrehơtknkng đuozjếsirxn ngưvrehucnli mìvvzonh yêopitu thưvrehơtknkng nhấoiapt.

Anh rúfyydt mìvvzonh ra khỏltrri thâocygn thểcmsn củfufia côobtf,


Nhẹucnl nhàfrcqng ôobtfm côobtffrcqo lòpgwyng ngựpbefc mìvvzonh.

Trìvvzonh Lam dựpbefa vàfrcqo ngựpbefc anh, côobtfzvtb thểcmsn nghe đuozjưvrehobtfc, tiếsirxng tim anh đuozjbbuap rấoiapt nhanh.

Anh diệsirxu dàfrcqng vuốpyppt ve máoiapi tózvtbc dàfrcqi củfufia côobtf.

Giọobtfng khàfrcqn khàfrcqn củfufia anh vang lêopitn pháoiap vỡuozj bầcmsnu khôobtfng khíeosy tỉkzlonh mịivsach.

“Anh xin lổfrcqi.. Lam Lam.

Đnozcfyydng rờucnli xa anh. Cózvtb đuozjưvrehobtfc khôobtfng?”

zvtbi nhữbyzsng lờucnli nầcmsny, tráoiapi tim anh cũopitng đuozjâocygu đuozjpyppn theo.

Trìvvzonh Lam nhìvvzon vàfrcqo mắuozjt anh.

Mộzggjt Lôobtfi Lạfsqjc Thiêopitn kiêopitu căhblrng,ngạfsqjo mạfsqjng, cầcmsnm trong tay quyềxrxqn lựpbefc tốpyppi cao, nhưvrehng bay giờucnlsble trưvrehpyppc mặgnikt côobtf, anh lạfsqji bỏltrr hếsirxt tôobtfn nghiêopitm đuozjcmsnzvtbi nhữbyzsng lờucnli xin lổfrcqi cùtzyong cầcmsnu xin.

obtf biếsirxt anh yêopitu côobtf, côobtfzvtb thểcmsn cảmiupm nhậbbuan đuozjưvrehobtfc.

Tay côobtf nhẹucnl nhàfrcqng sờucnlopitn khuôobtfn mặgnikt đuozjâocygu buồlseun củfufia anh.

“Lạc Thiêopitn.. Em yêopitu anh.

Cảmiup đuozjucnli nầcmsny em cũopitng chỉkzloopitu mìvvzonh anh.

Em sẽxeyj khôobtfng bao giờucnl rờucnli xa anh.”

zvtbi xong côobtf ngưvrehpyppc mặgnikt, hôobtfn lêopitn đuozjôobtfi môobtfi lạfsqjnh lẽxeyjo củfufia anh. Côobtf ôobtfm eo anh kéhmqvo vềxrxq phíeosya mìvvzonh nằrtlgm xuốpyppng giưvrehucnlng.

Chúc các bạn đọc truyện vui vẻ.